Pająk i mucha
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Przestrzeń kilometra kwadratowego, którego granice wytyczono w terenie (albo tylko na mapie), przeznaczony na pajęczynę. Teren miejski zarówno się nadaje do gry, jak i teren po za miastem. Godzina czasu wystarczy na jedną grę.
Cały patrol, albo tylko pół patrolu wylosowany na muchę, wyrusza w drogę i szuka sobie wygodnej kryjówki. Patrol drugi, albo druga połowa wyrusza w kwandrans później jako pająk na poszukiwania muchy. Każdemu patrolowi towarzyszy bezstronny sędzia.
Pająk może się rozprószyć, ale musi patrolowemu donosić, jeśli jaki ślad muchy odkrył. Jeśli w przeciągu godziny pająk nie odkryje muchy, to mucha wygrywa. Mucha spisuje imiona tych skautów z patrolu pająka, których zobaczyła. Podobnie i pająk spisuje imiona tych skautów z oddziału muchy, których dostrzeże wraz z podaniem ich kryjówki. Za te doniesienia rozdzielają sędziowie kreski po zakończeniu gry.
Obie strony powinny mieć kolorowe odznaki dla łatwego odróżnienia. Teren górzysty względnie falisty także się nadaje do tej gry.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 24.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
- Strony drukowane: 12
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 12
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-020